Κυριακή, Μαΐου 06, 2007

Στην θέση του Άλλου



Διαβάζω τα αποτελέσματα μίας έρευνας που κάναμε, σαν Ομάδα Θεραπευτικής Εκπαίδευσης, μεταξύ Ελλήνων γιατρών και νοσηλευτών.

Η πλειονότητα συμφωνεί απόλυτα με το ότι:

· Οι επαγγελματίες υγείας θα πρέπει να ενημερώνουν αναλυτικά τους ασθενείς, και να τους βοηθούν να κάνουν οι ίδιοι επιλογές σχετικά με την φροντίδα του διαβήτη τους.
· Οι γιατροί θα πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τις ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει η ύπαρξη του διαβήτη
· Οι επαγγελματίες υγείας που ασχολούνται με διαβήτη, θα πρέπει να εκπαιδεύονται σε μεθόδους επικοινωνίας με τον ασθενή.

Ακούω συνάδελφό μου να λέει στον ασθενή που έχει μπροστά του : «μα δεν μπορείτε επιτέλους να συνηθίσετε να βάζετε μόνο ένα κουτάλι λάδι στην σαλάτα σας , ώστε να χάσετε βάρος!»

Σε διάλειμμα τον βρίσκω να τρώει μια τυρόπιτα μεγέθους παντόφλας, λέγοντας μου ότι είναι η δεύτερη από το πρωί, αλλά «τι να κάνω μου είναι αδύνατον να αντισταθώ».

Η κόρη του ασθενούς μου, με παροτρύνει να τον νουθετήσω στο να χάσει βάρος.

Η ίδια είναι πολύ πιο παχύσαρκη και ξέρει ότι, αν παραμείνει σε αυτά τα κιλά, έχει λόγω κληρονομικότητας αυξημένη πιθανότητα να παρουσιάσει διαβήτη.

Όμως ανάλογα παραδείγματα βλέπουμε και εκτός του χώρου της Ιατρικής.

Πρωτοσέλιδο εφημερίδας παρουσιάζει τα αποτελέσματα έρευνας που δείχνει το πόσο δυσαρεστημένοι είναι οι Έλληνες με την ποιότητα των ειδήσεων των διαφόρων καναλιών. Κι όμως παρακολουθούν ακριβώς αυτά τα κανάλια τα οποία απορρίπτουν.

Έχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι, κρίνουν κατακρίνουν, νουθετούν «βάζουν τα πράγματα στη θέση τους», εξανίστανται με αυτά που βλέπουν στους άλλους, με απίστευτη ευκολία – χωρίς ποτέ να κάνουν οι ίδιοι οιαδήποτε αυτοκριτική σχετικά με την συμπεριφορά τους.

Μοιάζει να λειτουργούν σαν ο εγκέφαλος τους να ήταν δύο σκληροί δίσκοι, που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.

Οι συνάδελφοι απάντησαν με ειλικρίνεια στο ερωτηματολόγιο. Αν όμως o ασθενής τους ζητήσει να κάνει αυτός τις επιλογές του σχετικά με την θεραπευτική προσέγγιση του, οι περισσότεροι από αυτούς θα έβγαιναν από τα ρούχα τους. Θα το θεωρούσαν αδιανόητο και παράτολμο.

Δεν ισχυρίζομαι ότι είτε ο συγγενής είτε ο γιατρός πρέπει κατ’ανάγκη να ακολουθήσει ο ίδιος το διαιτολόγιο που προτείνει στον άλλον, αλλιώς δεν έχει δικαίωμα να μιλάει.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο δεν αντιλαμβάνονται την δυσκολία του εγχειρήματος, όταν οι ίδιοι είναι ανίκανοι να το ακολουθήσουν.

Καταλαβαίνω, στην προκειμένη περίπτωση, δεν σημαίνει απλώς αντιλαμβάνομαι γνωστικά το τι γίνεται. Σημαίνει: μπορώ να νοιώσω την δυσκολία, να βιώσω όπως ο άλλος την αδυναμία και την απογοήτευση που προκύπτει από αυτήν.

Σε τελευταία ανάλυση, έχοντας κατανοήσει, δεν θα αλλάξουμε κάτι στην ουσία των πραγμάτων που πρέπει να γίνουν (αναφέρομαι στις ιατρικές οδηγίες). Θα τις δώσουμε όμως με ένα τρόπο που να περιέχει την κατανόηση της δυσκολίας, χωρίς κριτική και απόρριψη και κυρίως χωρίς την απαξίωση προς τον άλλον επειδή δεν τα κατάφερε.

Έτσι μπορεί να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, είτε σαν γιατροί, αν πρόκειται για ιατρική σχέση, είτε σαν φίλοι, σύντροφοι ή απλώς συνομιλητές.

Ο καθένας μας κουβαλάει μερικές θεωρίες και ξεκαθαρισμένες θέσεις σχετικά με τα θέματα που απασχολούν την ζωή μας. Ακούω ανθρώπους που γνωρίζω καλά, να αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία τους σχετικά με κάποιο θέμα και πολύ συχνά σκέφτομαι : «Μα σε ποιόν τα λέει αυτά, αυτός δεν είναι που στην ανάλογη περίπτωση συμπεριφέρθηκε ακριβώς με τον τρόπο που τώρα κατακρίνει;».

Είναι δύσκολο να βλέπουμε τα πράγματα και από την θέση του Άλλου. (Παρ’ όλο που αυτή είναι η βάση κάθε ηθικής σκέψης). Όταν μάλιστα η θέση του Άλλου είναι δύσκολη, δυσάρεστη, βεβαρημένη, τότε επιπλέον το φοβόμαστε.

Δεν θέλουμε να φανταστούμε ότι μπορεί να βρεθούμε σε μια ανάλογη δύσκολη θέση, είτε αυτό λέγεται αρρώστια, είτε διαζύγιο, είτε επαγγελματική αποτυχία.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ!

Λέμε λοιπόν στον άλλον τι πρέπει να κάνει και θέλουμε να το κάνει γρήγορα και αποτελεσματικά, γιατί έτσι το ξορκίζουμε και από πάνω μας.

Έτσι, όταν αυτό που ξορκίζαμε μας συμβεί, είμαστε εντελώς ανυπεράσπιστοι και ευάλωτοι.

Διερωτώμαι αν, συμμεριζόμενοι την δυσκολία και την ενδεχόμενη αποτυχία ανθρώπων γύρω μας, θα μπορούσαμε να έχουμε καλλιεργήσει και κάποιες δικές μας άμυνες. Με αυτόν τον τρόπο και θα τους είχαμε προσφέρει πιο αποτελεσματική βοήθεια – ενώ παράλληλα θα είχαμε βοηθήσει και τον εαυτό μας.

15 σχόλια:

Apostolos είπε...

Πόσο δύσκολο είναι στα αλήθεια να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου!
Και πόσο συχνά το ξεχνάμε αυτό ως γιατροί! Και πόσο αλλιώτικοι είμαστε όταν βρεθούμε στην πλευρά του ασθενή!
Πολύ εύστοχο σχόλιο Μαριάννα.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι από ένα διαγωνισμό ιατρικών δοκιμίων, γράφτηκε από μία φοιτήτρια ιατρικής και αφορά στη σχέση της με τον πατέρα της, συνταξιούχο γιατρό, και τη στάση που κρατάει αυτός απέναντι στην ασθένειά του, το σακχαρώδη διαβήτη.
http://www.medscape.com/viewarticle/555278

fillosofos είπε...

Τον τελευταίο χρόνο ασχολούμαι δραστήρια στο να βοηθάω και άλλους ανθρώπους με διαβήτη να κατανοήσουν την πάθηση τους και να ασχοληθούν με τον διαβήτη τους.

Η φράση κλειδί που του κάνει τελικά να ρυθμίσουν τον διαβήτη τους είναι η εξής: "Θα ήθελα για τις επόμενες 10 ημέρες να έχουμε μαζί το ζάχαρο σου. Για τις επόμενες 10 ημέρες θα συμπεριφερόμαστε σαν να έχω και εγώ τον διαβήτη σου. Θα μου περιγράφεις κάθε ημέρα πως περνάς και εγώ θα σου λέω τις σκέψεις μου και τις πράξεις που θα έκανα αν είχα το δικό σου ζάχαρο."

Ακούγεται απίστευτο αλλά μέχρι σήμερα κανείς δεν αντιστάθηκε και δεν έφερε αντιρρήσεις Τα αποτελέσματα δε που πετυχαίνουμε με αυτόν τον τρόπο προσέγγισης είναι θεαματικά και μέχρι σήμερα άριστα στο 100%.

Ο σύντροφος συμπάσχοντας απαντάει πάντα θετικά σε ερωτήσεις του τύπου: Τι σκέφτεσαι για αυτήν την κατάσταση; (και εξηγώ αναλυτικά την κατάσταση που βρίσκεται όπως την αντιλαμβάνομαι) ή τι θα πρότεινες σαν λύση στο πρόβλημα αυτό; (και περιγράφω αναλυτικά το πρόβλημα έτσι ώστε η λύση να είναι στην άκρη της γλώσσαν του συνομιλητή μου, αλλά τον αφήνω να την ανακαλύψει και να την προτείνει αυτός).

Μερικές φορές η ελλείψεις του συνομιλητή μου έμοιαζαν αξεπέραστες. Κάποιος, για παράδειγμα νεαρός μετανάστης από την πρώην Σοβιετική Ένωση, δεν ήξερε αφαίρεση (να πει πόσο κάνουν 260 - 100 = ; ) και χρειάστηκε πριν ασχοληθούμε με το ζάχαρο να κάνουμε ασκήσεις αριθμητικής. Ξέροντας για πιο λόγο του χρειάζεται η αριθμητική κάθισε και έμαθε (ακόμη και την προπαίδεια) και στην συνέχεια την εφάρμοσε για να υπολογίζει τις δόσεις του.

Δεν είμαι γιατρός φυσικά, αλλά πιστεύω ότι ο γιατρός πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ασθενή και με προσανατολισμό στην θεραπεία του διαβήτη να κάνει ότι είναι απαραίτητο για να διδάξει την πάθηση και την θεραπεία. Ο γιατρός του διαβήτη πρέπει πάνω από γιατρός να γίνεται δάσκαλος και συνάνθρωπος για να μπορεί να βοηθήσει. Ίσως αν είχαμε κάποιους γιατρούς που να έπασχαν και οι ίδιοι από νεανικό διαβήτη να μπορούσαν να βοηθήσουν ουσιαστικότερα.

Marianna είπε...

@filosofos said
Ίσως αν είχαμε κάποιους γιατρούς που να έπασχαν και οι ίδιοι από νεανικό διαβήτη να μπορούσαν να βοηθήσουν ουσιαστικότερα.
------------------

Ενω αυτό που λές, ακούγεται αυτονόητο, στην πράξη δεν λειτουργεί έτσι.
Ετυχε να βρίσκομαι με ειδικευόμενο που είχε διαβήτη τύπου 1,και έκανε την εξιδείκευση στη διαβητολογία.
Δεν ύπήρχε διαφορά στη συμπεριφορά σε σχέση με τους άλλους συναδέλφους.
Πιστεύω οτι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αν ο ίδιος ο γιατρός έχει κατακτήσει κάποια πράγματα, σε σχέση με την ρύθμιση του διαβήτη του,΄είναι πιθανόν να θεωρεί ότι και ο ασθενής του πρέπει να μπορεί να κάνει το ίδιο.

Συμφωνώ απόλυτα ότι ο θεραπευτής πρέπει να μπορεί να βοηθήσει τον ασθενή του στο να επιλέγει και να ΄παίρνει τις σωστές αποφάσεις σχετικά με την ρύθμιση του διαβήτη και το είδος της ζωής που θέλει ο ίδιος να κάνει.

Συγχαρητήρια για τη δουλειά που περιέγραψες οτι κάνεις και κυρίως για το πως την κάνεις

S.N. είπε...

Η θέση μου (με δυο λόγια μόνο)

Μόλις τελείωσα την ιατρική. Έδωσα εξαντλητικές εξετάσεις για να μπώ, διάβασα πιο σκληρά για να τελείωσω ακριβώς στο χρόνο μου και με καλό βαθμό και το μονο που συνάντησα μπροστα μου ήταν η απόριψη και η αποτυχία του συστήματος. Ευτυχώς γνώρισα την ιατρική και καποιων άλλων χωρών (όπου η θεραπεία του διαβήτη έχει μια επιπλέον διάσταση) και μπόρεσα να δω και λίγο πιο πέρα απο τα μυωπικά μας γυαλιά..
Είμαι γιατρός και ασθενής ταυτόχρονα (διαβητικός απο το 1ο έτος) και έζησα και τους δυο ρόλλους εκ των έσω..Ξέρω που χωλάινει η θεραπεία του διαβήτη και ποια είναι τα παραπονα μου ως θεραπευόμενος, όπως ξερω και πως βλέπουν την κατάσταση συνάδελφοι γιατροι. Η ηθική και η αντιμετωπιση της θεραπειας του διαβητη ποικίλει απο γιατρό σε γιατρό, ανάλογα με το μεράκι, το ενδιαφέρον και την εκπαίδευση του, μα και κατα μεγάλο μέρος απο το σύστημα υγείας. Ο διαβήτης είναι ενας ευαίσθητος τομέας με πρόληψη-εκπαίδευση (επαφίεται του κράτους,ήτη στον πατριωτισμό των Ελλήνων - άστα να πάνε δηλαδή! - και δεν ενδιαφέρει τοσο πολύ τους ασθενείς) και διάγνωση-θεραπεία των επιπλοκών του (ταλαιπωρεί τους ασθενείς και υπερφορτώνει το σύστημα υγείας). Δεν είμαι κάποιος ειδικός κι ουτε έχω τρομερή εμπειρία.Έχω όμως προσωπική εμπειρία κι απο τις δυο όψεις του νομίσματος. Απο τη θέση αυτή λοιπόν και ορμώμενος απο το κείμενο της κρ.Μπενρουμπή θα ήθελα να τονίσω με απλά λόγια το βασικό πρόβλημα στη θεραπεία του διαβήτη: το θέμα της επικοινωνίας και κατ΄επέκταση της ηθικής στη σχέση γιατρου-ασθενή.

Η θέση του γιατρού

«Ο γιατρός πρέπει ενημερώνει αναλυτικά τους ασθενείς, και να τους βοηθάει να κάνουν οι ίδιοι επιλογές σχετικά με την φροντίδα του διαβήτη τους». Αυτο όμως δεν ειναι τόσο ευκολο οσο ακούγεται. Ενημέρωση σημαίνει επικοινωνία κι αυτο προυποθέτει διαρκή προσπάθεια κι απο τους δυο μας.Ιδίως όταν ολα πρέπει να γίνουν μεσα σε λίγα λεπτά της ώρας.. Η θεραπεία έχει δυο σκέλη κατα την άποψη μου φαρμακευτική και συμπεριφορική (άσκηση και διατροφή).

Πρώτα-πρώτα γιατρέ μου πρεπει να βεβαιωθεις οτι ο συμπαθής παππούλης ή ο αντιδραστικός εφηβος θα πάρει τα φάρμακα που πρέπει και όταν πρέπει.. Ίδανικα θα του εξηγήσεις και πως δρουν για να μπορέσει ο ίδιος να προσαρμόζωει (πχ μονάδες ινσουλίνης) τον διαβήτη στη ζωη του κι οχι το αντιστροφο).. Αυτά λίγο πολύ είναι εφικτά (..?..)
Έπειτα όμως πρέπει να με πεισεις να αλλάξω μερικές "κακιές" συνήθειες. Πως να με πείσει όμως να βαλω την γυμναστική στο πρόγραμμα μου ή να χάσει μερικα κιλά με υγειινή διατροφή; Η κουλτούρα του αγχους, του γραφείου ή του καναπέ και του γρήγορου φαγητού (junk food) εχει σχεδόν περάσει στα γονίδια μας.. Το παραξενο πλέον είναι να βγει κάποιος για τρέξιμο/περπάτημα/γυμναστήριο..Που; Στα γεματα αυτοκινητα πεζοδρομια; Ποτε; Όταν γυρνάει πτώμα απο την δουλειά στις 6; Συμβουλές λοιπόν για να αλλάξω τρόπο ζωής. Πόσο εύκολο να το λές και τόσο δύσκολο να το κάνεις.. Όταν δε ακούς τέτοιες συμβουλες απο ενα γεματούλη γιατρό, καταλαβαίνεις οτι ούτε τον ίδιο δεν πείθουν. Είναι σαν να σου λέει ένας καπνιστής «κόψε το τσιγάρο»..
Τι πάει στραβά με αυτούς τους γιατρούς και «δεν αντιλαμβάνονται την δυσκολία του εγχειρήματος /οτι είναι ανίκανοι να το ακολουθήσουν»; Ίσως δεν καταλαβαίνουν την σημασία των συμβουλών που δίνουν ή ίσως δεν τις εφαρμόσαν ποτέ γιατί είναι όντως δύσκολες και χρειαζεται κανεις να βρεί τεχνάσματα και εργαλεία που θα τον κρατούν σε εγρήγορση (motivated). Πώς λοιπόν να με πείσεις γιατρέ μου όταν δεν ξέρεις ο ίδιος πως να εφαρμόσεις τις συμβουλές σου στον εαυτό σου;
Ακόμα όμως κι αν γιατρέ μου εφαρμόζεις ενα πρότυπο τρόπο υγεινής ζωής και δείνεις το καλό παράδειγμα, πάλι δεν με πείθεις να αλλάξω τη ζωή μου. Περισσοτερη γυμναστική; Μικρα γεύματα; Φρουτα και λαχανικα; Γιατι; Επειδή το κάνεις εσύ; Που ζείς; Πρεπει να με πείσεις.. πως πιστευεις οτι θα με κανεις να αλλαξω, έστω και λίγο; Χρειάζομαι κίνητρα & εργαλεία για να αλλάξω συμπεριφορές και πολύ δουλεια για να κάνω κατι τέτοιο.. για να αφαιρέσω χρόνο απο την καθημερινότητα μου και να τον καταθέσω στην υγεία μου. Ελπίζω να έμαθες να το κάνεις αυτό ή να ξέρεις απο τεχνικες επικοινωνίας, γιατι αλλιώς μόνο σε καποιο σπάνιο χάρισμα μπορώ να ελπίζω!
Σίγουρα κανείς δεν είναι τέλειος. Αυτή είναι και η αρχή της αυτοκριτικής και το πρώτο πλήγμα στο εγώ (γιατρού και ασθενούς). Είναι αυτό που όλοι αποφεύγουν. Αν όμως κανείς το ξεπεράσει θα δεί τι είναι σημαντικό: να προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωνόμαστε. Να βρίσκουμε νέους τρόπους και να καλλιεργούμε συνήθειες που μας βελτιώνουν..

Η θέση του ασθενούς

Εδω τι να πεί κανείς; Ο ασθενής δεν φταίει εκεί που βρέθηκε, μα δεν σημαίνει πως γι αυτό θα μείνει αμέτοχος.. Χρειάζεται πρωτοβουλία και διαρκής προσπάθεια. Χρειάζεται ενημέρωση: κανονικά απο μια ολοκληρωμένη ομάδα υποστήριξης με εκπαιδευτή, διαβητολόγο, διατροφολογο, ψυχολόγο..οχι μόνο απο το γιατρό του στην 8λεπτη επίσκεψη. Χρειάζεται φίλους με το ίδιο πρόβλημα, ανθρώπους πρότυπα, ένα δρόμο ορατό για να ακολουθήσει και να ζήσει ευτυχισμένος μεχρι τα βαθιά γεράματα. Χρειάζεται ισχυρά κίνητρα & καλή εκπαίδευση για να πάρει το τιμόνι στα χέρια του και να βάλει το διαβήτη στο κάθισμα του συνοδηγού και όχι του οδηγού. Τις πιο πολλές φορές όμως συμβαίνει το αντίθετο! Βρε γιατρέ..εσύ που ξέρεις τόσα και κατεβάζει ο νούς σου τόσα, δεν βάζεις κι ένα χεράκι;

Στην θέση του άλλου:

Ή αλλιως ξεπερνώντας τον ευατό μας (για να βρεθουμε στη θέση του άλλου..). Η θέση του Άλλου είναι ακριβώς η ηθική που λείπει απο τις πράξεις μας. Το σημαντικό στη ζωή είναι πέρα απο τον εαυτό μας,με την έννοια οτι πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας για να συναντήσουμε τον Άλλο, μα δυστυχώς στην εποχή μας όλα είναι εναντίον αυτής της προσπάθειας. Όλοι σκέφτονται πρώτα τον εαυτό τους και συνήθως η σκέψη τους τελειώνει άδοξα εκεί.. Αν προσθέσουμε όμως και τον άλλο, τότε δημιουργούμε μια νέα διάσταση και πλησιάζουμε πιο πολύ την πραγματικότητα. Κι έτσι διάσταση στη διάσταση φτιάχνεται το κοινό καλό - η κοινωνία. Αυτό προυποθέτει οτι τόσο εγώ όσο κι εσύ θα κατανοήσουμε ο ένας τη δύσκολη θέση του άλλου! Δεν είναι ευκολο να ζείς με διαβήτη και θέλει διαρκή αγώνα. Σ’αυτο τον αγώνα γιατρέ, σε θέλω σύμμαχο. Θέλω να με εκπαιδεύεις και να με κρατάς σε φόρμα για να πολεμάω. Να μου μαθαίνεις νέες τεχνικές για να μην τα παρατάω και όταν κουράζομαι ή πριν ακόμα κουραστώ ( burnout ) να με βοηθάς να ξεπερνάω τα προβλήματα μου και να βρίσκω κουράγιο να συνεχίσω. Θα μου πείς τι σου ζητάω..Στο 8 λεπτό που βρισκόμαστε; Κι όταν εσύ πρέπει να δεις 50 ασθενείς πριν απο μένα; Χωρίς βοηθούς, χωρίς ειδικούς.. Χωρίς ίσως την εκπαίδευση που θα έπρεπε να έχεις (γι’αυτό δεν φταίς μόνο εσύ..); Καταλαβαίνω. Εχεις δίκιο. Ελπιζω μόνο να καταλαβαίνεις κι εσυ το δικό μου δίκιο-δικαίωμα. Δεν ειμαστε αντίπαλοι. Είμαστε σύμμαχοι.Και ο αγώνας ειναι εκεί και συνεχίζεται. Μην ξεχνας: Το πιο σημαντικό δεν είναι να είμαστε τέλειοι, μα συνεχως να προσπαθούμε για το καλύτερο..

Υστερόγραφο

Το κείμενο αυτο το έγραψα προτού γραφτούν τα παραπάνω σχόλια. Θα ήθελα να προσθέσω πως "ο διαβητικός γιατρός που έχει κατακτήσει κάποια (όσα) πράγματα σε σχέση με τη ρύθμιση του διαβήτη του" δε σημαίνει οτι μπορεί και να τα μεταφέρει στον ασθενή του ή οτι βρίκε διόλου τον τρόπο να τα εφαρμόσει στη ζωή του. Χρειάζεται πραγματικά εκπαίδευση στην επικοινωνία για να μπορέσει κανεις να το καταφέρει αυτο. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει κανείς την Αμερική απο την αρχή. Κάποιος όμως πρέπει να στην δείξει (αρα,μήπως δεν υπάρχει αυτος ο κάποιος?). Υπάρχουν τρόποι και τεχνικές επικοινωνίας που μπορεί να μάθει κανείς και που θα μπορούσαν να στηρίξουν την διαρκή προσπάθεια για την βελτίωση της θεραπείας (clinicalexcellence ) και της υγείας του ασθενούς. Μερικοί γιατροί αναπτύσουν τέτοιες δεξιότητες μεσω της εμπειρίας. Οι περισσότεροι όμως δεν ασχολούνται καθόλου και θεωρούν οτι οι ασθενείς είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνοι για την κατάσταση τους. Η κριτική είναι πάντα πιο εύκολη απο την αυτοκριτική. Πρέπει παντα να αξιολογούμε την προσπάθεια μας και να προσπαθούμε να βελτιωθούμε...Για παράδειγμα η επιτυχία μιας κλινικής θα μπορούσε να κρίνεται εν μέρει κι απο το πόσο καλά ρυθμισμένοι είναι οι ασθενείς της (βελτίωση στη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη), με στόχους και προθεσμίες που θα μεταφέρονταν και στους ασθενείς. Εδώ βέβαια δεν υπάρχουν σωστά οργανωμένες ομάδες για την υποστήριξη του διαβητικού (δεν φταίνε οι γιατροί γι' αυτό, μα μάλλον το κράτος..), πως να συζητάμε για στόχους και επικοινωνία?

Τι να κάνουμε; Ζούμε σε ενα κόσμο μη τέλειο.. Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να τον βελτιώσουμε λίγο..

Nikos Dimou είπε...

@S.N. said...
Η θέση μου (με δυο λόγια μόνο)

-------------------------

Θα ήταν χρήσιμο να διαβάσετε όλα τα posts αυτού του blog. Πραγματεύονται τα περισσότερα θέματα που θέσατε στις 1374 λέξεις του σχολίου σας.

S.N. είπε...

(με δυο λόγια μόνο..)

Συγχωρέστε με για το μακροσκελές μου σχόλιο,μα δεν είχα χρόνο να γράψω μικρότερο. Δεν είχα πρόθεση να μακρυγορήσω ούτε να περιαυτολογήσω. Συγχωρέστε με επίσης αν νομίζετε πως με 1374 λέξεις δεν πρόσθεσα τίποτα καινούργιο. Ήταν η πρώτη φορα που έγραψα σχόλιο και ήθελα να καταθέσω την άποψη μου. Μπορεί να επαναλήφθηκαν μερικά θέματα, μα πιστεύω πως έθιξα και μερικά καινούργια, όπως τη συμμόρφωση των γιατρών με τις ίδιες τις οδηγίες τους (οι γιατροι ως πρότυπα)
και το θέμα των διαβητικών γιατρών (αν αυτό τους κάνει καλύτερους ή αν είναι θέμα εκπαίδευσης).

chris είπε...

Dear Doctor,
Με αφορμή το κείμενο σκέφτηκα κι εγώ τα δίπολα εξήγηση-κατανόηση, αυτονομία -ετερονομία. Δοκίμασα να φωτίσω τις δύο πρώτες έννοιες με ένα ποστ. Απουσιάζει βεβαίως το βιωματικό στοιχείο, αν μπορεί να πει κανείς ότι ο λόγος διαχωρίζεται από το συναίσθημα.
Και το σχετικό feedback: υπάρχουν δύο, τουλάχιστον, κοινωνιολογικές παραδόσεις που ασχολούνται με το πρόβλημα του άλλου, η της Συμβολικής Διαντίδρασης και η Εθνομεθοδολογική. Μια τρίτη, κυρίως με αφορμή το έργο του Λεβινάς ενώ κάνει χρήση του όρου βρίθει μεταφυσικών παραδοχών, υπαινιγμών και γονυκλισίες.

Φιλικά,
κρισ/.

Marianna είπε...

@chris said...
Και το σχετικό feedback: υπάρχουν δύο, τουλάχιστον, κοινωνιολογικές παραδόσεις που ασχολούνται με το πρόβλημα του άλλου....
----------------------------
Ο τίτλος του post αναφέρεται βέβαια στον άλλον. Ομως στην πραγματικότητα, αυτό που με ώθησε στο να γράψω αυτό το ποστ, είναι η διάσταση που υπάρχει σε εμας τους ίδιους, έτσι ώστε αυτά που λέμε να μην συνάδουν με το πως εμείς οι ίδιοι φερόμαστε.
Σαν αυτός ο Αλλος να βρίσκεται μέσα μας, αλλά να μην έχουμε διάλογο μαζί του.

chris είπε...

Δηλαδή πως να απευθυνθώ στο θεραπευτή μου; "Γιατρέ μου εγώ λέω να μείνω αλλά ο άλλος θέλει να φύγει;"
(just joking).
Νομίζω ότι αντιλαμβάνομαι τον προβληματισμό σας. Αν θεωρήσουμε όμως ότι αυτοπροσδιορισμός και κοινωνικοποίηση είναι όψεις του ίδιου νομίσματος - οι κώνοι της ίδιας κλεψύδρας - λύνονται πολλές απορίες.
Και δεν μιλάω μεταφορικά.

Marianna είπε...

@chris said.....

Αν θεωρήσουμε όμως ότι αυτοπροσδιορισμός και κοινωνικοποίηση είναι όψεις του ίδιου νομίσματος - οι κώνοι της ίδιας κλεψύδρας - λύνονται πολλές απορίες.
Και δεν μιλάω μεταφορικά.
-------------------------
Αξιώθηκα να διαβάσω το ποστ σας και επανέρχομαι με πιο συγκεκριμένα σχόλια:
α) η κάθε αναφορά σε προσωπική βιωμένη εμπειρία και στους φόβους μας, έχει κατά τη γνώμη μου, τρομερή δύναμη και προκαλεί στον άλλον εγρήγορση για περαιτέρω διερεύνηση.
β) μόνο αν έχεις ζοριστεί, από μόνος σου ή μέσα από ψυχοθεραπευτική διαδικασία, στο «να δεις» πως με τα χρόνια «έχτισες» την εικόνα του εαυτού σου , βολεύοντας όσα σε τρόμαζαν , μπορείς να κάνεις με ειλικρίνεια αυτή την προσωπική κατάθεση. Αλλιώς, νομίζω ότι απλώς φαίνεται σαν να είσαι εξομολογητικός και ειλικρινής. Στην πραγματικότητα, επαναλαμβάνεις το ίδιο ποίημα με άλλο ύφος.
Γι αυτό και θεωρώ ότι ο αυτοπροσδιορισμός μπορεί να συμπίπτει με την κοινωνικοποίηση,γιατί καταφέραμε καλά να δώσουμε στους άλλους μια εικόνα που θέλουμε να πιστεύουμε και εμείς οι ίδιοι ότι είμαστε. Αυτό δεν λύνει απαραιτήτως τις απορίες, μπορεί να είναι η γενεσιουργός αιτία της νεύρωσης μας.
Ούτε εγώ μιλάω μεταφορικά.

chris είπε...

Marianna said..
Αυτό δεν λύνει απαραιτήτως τις απορίες, μπορεί να είναι η γενεσιουργός αιτία της νεύρωσης μας.
---

Ράβε ξήλωνε δηλαδή...

athanasia είπε...

Στο "Τo Kill a Mockingbird" υπάρχει μια σκηνή που μου αρέσει πολύ, εκεί που ο πατέρας (Atticus) εξηγεί στην μικρή κόρη του (Scout) ότι, αν δεν φέρνει τον εαυτό της στη θέση του άλλου, δεν θα μπορεί να καταλαβαίνει το γιατί του:

"You never know someone," Atticus tells Scout, "until you step inside their skin and walk around a little."

Μικρό και σαφές...

chris είπε...

Marianna said...
Γι αυτό και θεωρώ ότι ο αυτοπροσδιορισμός μπορεί να συμπίπτει με την κοινωνικοποίηση,γιατί καταφέραμε καλά να δώσουμε στους άλλους μια εικόνα που θέλουμε να πιστεύουμε και εμείς οι ίδιοι ότι είμαστε.

{μέχρι εδώ οκ}

Αυτό δεν λύνει απαραιτήτως τις απορίες,
{όχι όλες τις απορίες αλλά αρκετές ή τουλάχιστον προσανατολίζει αλλιώς τη παραδεδεγμένη σκέψη}

μπορεί να είναι η γενεσιουργός αιτία της νεύρωσης μας.
{Η δυνατότητα αυτή σημαίνει ότι λύση και βλάβη συμβαίνουν ταυτόχρονα. Το ότι σκέφτηκα κάποιες ώρες αυτά που γράψατε και φρόντισα να απαντήσω κάποια στιγμή π.χ., δεν με κάνουν νευρωσικό, εκτός κι αν προϋποθέσουμε ότι υφίσταται μια εν γένει νευρωσική δομή που αγκαλιάζει όλους/όλες μας, άποψη που μου φαίνεται τραβηγμένη}.

Marianna είπε...

@chris

Δεν πιστεύω στην ύπαρξη νευρωσικής δομής που μας αγκαλιάζει όλους. Ούτε βέβαια, θα χαρακτήριζα νευρωσική συμπεριφορά την επιθυμία σας ή οιουδήποτε άλλου, να καταθέσει την άποψη του,απαντώντας σε κάποια σχόλια.
Σε σχέση με το θέμα μας (αυτοπροσδιορισμός-κοινωνικοποίηση) θεωρώ νευρωσική στάση όταν η συμμετοχή στο διάλογο τροφοδοτείται, για το συγκεκριμένο άτομο, όχι από αυτό καθεαυτό το περιεχόμενο του διαλόγου , αλλά από την ανάγκη του να καταγραφεί η παρουσία του στον συγκεκριμένο χώρο.
Τότε η ανάγκη κοινωνικής αναγνώρισης γίνεται σημαντικότερη από την συμμετοχή.

pier είπε...

Καλημέρα σας.
Συγχαρητήρια για το ημερολογιό σας.
Κυριώς γιατί μιλάτε ανθρώπινα όπως επίσης για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται εξατομικευμένα την κάθε περίπτωση. Πίστεύω ότι ο κάθε "ασθενής" είναι πρωτίστως μοναδική ψυχοσωματική οντότητα και όχι απλά "ένας ακόμα ασθενής" για τον κάθε γιατρό, μια "ενοχοποιημένη ζωή" για όλους εμάς τους υπολοίπους.
Σας γράφω με αφορμή το άρθρο σας στης 09 Σεπτεμβρίου 07.
Έχω σχέση 2 χρόνια με μια κοπέλα η οποία έχει νεανικό διαβήτη και πρίν 1 μήνα περίπου παντρευτήκαμε.
Δεν θα ήθελα να μακρηγορήσω αναφέροντας το τί περάσαμε για να φτάσουμε στο "ευτυχές γεγονώς". Απίστευτες καταστάσεις...
Επί του θέματος.
Θα ήθελα να σας ρωτήσω: πρέπει να προσέχουμε κάτι το ιδιαίτερο προκειμένου για μια "σωστή εγκυμοσύνη";

ΥΣ: Σας ρωτάω γιατί διαφορετικά αντιλαμβάνεται το θέμα μια γυναίκα απο έναν άντρα γιατρό.

Mε εκτίμηση
...keep walking