Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007

Ο Τρόμος του Αυγούστου




Αύγουστος σημαίνει άδεια ή σχεδόν άδεια, για να μην υπερβάλλουμε, Αθήνα. Σημαίνει ότι, όπως και όλοι οι άλλοι, το μεγαλύτερο ποσοστό των γιατρών βρίσκεται σε διακοπές.

Έχω από καιρό διαγνώσει την έντονη αγωνία που προβάλει στην ερώτηση των ασθενών μου: «θα λείψετε πολύ για καλοκαίρι;» ή στο: «αν χρειασθούμε κάτι, που θα σας βρούμε;».

Όταν είσαι στο ΕΣΥ όχι μόνο δεν είσαι υποχρεωμένος να δώσεις προσωπικά τηλέφωνα, αλλά μπορεί να θεωρηθεί ύποπτο για άγρα πελατείας το να μοιράζεις το κινητό σου ή τηλέφωνο σπιτιού.

Νομίζω ότι η αγωνία αυτή των ανθρώπων με χρόνιο πρόβλημα υγείας, εκφράζει την δυσπιστία που έχουν απέναντι στο σύστημα υγείας της χώρας μας.

Γιατί βέβαια δεν κλείνει το νοσοκομείο, υπάρχει κάποιος γιατρός, όσο λείπω εγώ.

Όμως αυτό ελάχιστα τους καθησυχάζει, όπως και όταν τους προτείνω να καλέσουν το ΕΚΑΒ για να τους μεταφέρει σε εφημερεύον νοσοκομείο, αν προκύψει κάτι βραδινή ώρα.

Όταν πήγα να κάνω Διαβητολογία, αρκετά χρόνια πριν στην Αγγλία, ο Διευθυντής της κλινικής, μου είπε ότι μετά από ένα μήνα παρακολούθησης του τρόπου εργασίας στο τμήμα, θα μπορούσα να εξετάζω και εγώ ασθενείς.

Την πρώτη ημέρα που ξεκίνησα φανταζόμουνα την δυσφορία των Άγγλων ασθενών, που συνήθως πήγαιναν σε κάποιον από τους Εγγλέζους γιατρούς – και τώρα τους έστελναν σε μένα.

Στο διάστημα που εργάστηκα στο King’s College Hospital, δεν εισέπραξα ποτέ παρόμοιο συναίσθημα.

Οι ασθενείς, προφανώς, πίστευαν ότι για να είμαι εκεί και να μου αναθέτουν να εξετάζω, σημαίνει ότι είμαι ικανή να το κάνω.

Διαβάζω, σχεδόν πια σε καθημερινή βάση, για την ταλαιπωρία του κόσμου στα νοσοκομεία, για την έλλειψη ιατρικής υποδομής στα νησιά, για τις καθυστερήσεις του ΕΚΑΒ, όταν καλείται για διακομιδή, κ.τ.λ.

Έτσι είναι τα πράγματα. Δεν γίνεται βέβαια αναφορά, στο ότι το ΕΣΥ στελεχώνεται πλέον με «κουρασμένους» γιατρούς, που καλούνται στα 60+ να κάνουν 24ωρη εφημερία, κάτω από τριτοκοσμικές συνθήκες. Η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού, έχει φτάσει στα περισσότερα νοσοκομεία, σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να κλείνουν ολόκληρες πτέρυγες για να βγει το πρόγραμμα με τις βάρδιες.

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες με ιστορίες, μερικές μοιάζουν με ανέκδοτα, για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες καλούνται να εργασθούν οι γιατροί του ΕΣΥ.

Αυτό που θέλω να επισημάνω εδώ, είναι ότι η σχέση Γιατρού-Ασθενούς, που όπως έχω ήδη γράψει, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο, στην θεραπευτική αντιμετώπιση κάθε νοσήματος, είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαμορφωθεί με αυτές τις αντικειμενικές συνθήκες.

Σκέφτομαι με δέος το Φθινόπωρο, που θα αρχίσει ο κόσμος να τηλεφωνεί για να κλείσει ραντεβού και θα πρέπει να απαντάμε: «δεν μπορούμε να δεχθούμε άλλους ασθενείς.»

- Εμείς τι θα κάνουμε; Έστω μετά από 2-3 μήνες δεν μπορείτε να μας δεχθείτε;

Εκνευρισμός, απειλές του τύπου «θα φέρουμε τα κανάλια!». Μακάρι να το έκαναν μήπως και μας διορίσουν και άλλους γιατρούς ή μας δώσουν και περισσότερο χώρο.

Όμως όλη αυτή η διαδικασία έχει ένα τεράστιο ψυχικό κόστος και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα έντασης, που κάθε άλλο βοηθάει στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων που έχουν οι ασθενείς μας.

Πώς μπορεί ο καθένας μας, να διατηρήσει την ευαισθησία του και μια ήρεμη προσέγγιση στον ασθενή ο οποίος έρχεται πνιγμένος από το άγχος που του προκαλεί το πρόβλημα της υγείας του, όταν έχει προηγηθεί καυγάς με κάποιους άλλους, λίγο πριν;

Συμμερίζομαι απόλυτα την αγωνία των ανθρώπων σχετικά με το πού να απευθυνθούν για την έκτακτη ανάγκη. Ο ιδιωτικός τομέας, δεν λειτουργεί σαν σύνολο, αλλά σαν μικρά «μαγαζάκια» με αποτέλεσμα πέρα από το μεγάλο οικονομικό κόστος, να μην προσφέρει ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση.

Όμως όσο αυτή η αγωνία και η ανασφάλεια, στρέφεται εναντίον των γιατρών και μόνο, τα πράγματα όχι μόνο δεν θα βελτιωθούν αλλά θα γίνουν, πολύ χειρότερα για τους ασθενείς μας.









15 σχόλια:

Andreas είπε...

Αγαπητή Μαριάννα....
Θίγετε ένα ζήτημα που νομίζω ότι μια σελίδα μπινελίκια, κατάρες και απειλές για το ανευ διοίκησης χωράφι που ονομάζεται Ελλάδα, δεν αρκεί και δεν θα οδηγήσει πουθενά. Και αναφέρεστε στον Αύγουστο μόνο, λες και τους υπόλοιπους μήνες το "μαγαζί" προσεγγίζει έστω και στο ελάχιστο έναν εντός λογικών ορίων τρόπο λειτουργίας. Εδώ τον Αύγουστο πας διακοπές και κάνεις θυσία στον μεγάλο μανιτού να μην σπάσεις κανα χέρι στο νησί που θα ξεκουράζεσαι, γιατί αλλιώς μαύρο φίδι που σ'έφαγε! Το σύστημα υγείας της Ελλάδας είναι απλά, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένας ακόμη χώρος εξεφτελισμού για τους πολίτες-μαλάκες αυτής της χώρας όπως και όλοι οι υπόλοιποι βασικοί τομείς της παιδεία, του αθλητισμού, του πολιτισμού, της οικονομίας και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Τομείς που βασίζονται σε 5-10 ήρωες της καθημερινότητας, οι οποίοι καλούνται να αντιμετωπίσουν εκτός από την ανυπαρξία εξοπλισμού, δόμησης, νομοθεσίας και διοίκησης και πόσα λαμόγια συναδέλφους τους που στην αναμπουμπούλα χαίρονται σαν τους λύκους.
Η κατάσταση είναι απλά ΜΑΥΡΗ! Ο τρόμος που αναφέρεστε υπάρχει 365 μέρες το χρόνο και απλά τον Αύγουστο βρίσκεται στο ζενίθ του.
Κλείνοντας θέλω να ευχηθώ καλές διακοπές και καλή τύχη σε όλους, διότι χωρίς αυτήν δεν επιβιώνεις σε τούτη τη χώρα...

Marianna είπε...

@andreas

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Το πιο εξοργιστικό είναι να ακούς αναλύσεις πάνω στο Ελληνικό φιλότιμο, στις διαχρονικές αξίες της φυλής μας κ.τ.λ, όταν βιώνεις καθημερινά την αδιαφορία και την ανευθυνότητα.

Nikos Dimou είπε...

To post σου μου θύμισε τον πανικό της μακαρίτισας της μάνας μου με τον ερχομό του Αυγούστου. Μόνιμα άρρωστη, με πραγματικές και φανταστικές παθήσεις, παρέλυε όταν φεύγαν "οι γιατροί της" - που τους είχε κάτι σαν άγιους. Ας σημειωθεί ότι τότε δεν υπήρχε ΕΣΥ και φυσικά ούτε ΕΚΑΒ (ερχόταν το "Πρώτων Βοηθειών"). Πόσο θα χαιρόταν αν τουλάχιστον είχαν ήδη εφευρεθεί τα κινητά...

Antonios Liolios είπε...

Αν δεν επιτραπει η ιδρυση ιδιωτικης ιατρικης σχολης το προβλημα της ιδιωτικης περιθαλψης δεν θα λυθει

fillosofos είπε...

Δεν μου αρέσει να γράφω κοινοτυπίες αλλά το αθάνατο Ελληνικό κράτος προσλαμβάνει με επείγουσες προεκλογικές διαδικασίες 2700 αγροφύλακες όταν για πάνω από 15 χρόνια υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό και παραϊατρικό προσωπικό που τείνουν να γίνουν εφιαλτικές.

Πριν 3 χρόνια όταν η κατάσταση ήταν σαφώς καλύτερη από άποψη προσωπικού (βλέπετε πολλοί / πολλές έφυγαν στο μεταξύ με πρόωρες συντάξεις) στο Ππανικολάου της Θεσσαλονίκης, παραμονές Χριστουγέννων, βρέθηκα εγχειρισμένος σε θάλαμο με 16! (δεκαέξι) κρεβάτια και μια νοσοκόμα να ασκεί νοσηλεία σε ολόκληρη κλινική με 50 ασθενείς από τους οποίους οι 40 περίπου ήταν φρεσκοεγχειρισμένοι. Ο καθένας από αυτούς τους ασθενείς είχε από πάνω του τουλάχιστον 2 συγγενείς να τον φροντίζουν (δηλαδή 40-50 νοματαίοι μέσα στον θάλαμο. Το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας αναλώνονταν στο να προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή των άμοιρων ειδικευόμενων και της νοσοκόμας.

Ένα αδιέξοδο σύστημα που συνθλίβει κάθε διάθεση για προσφορά και σωστή διάγνωση και θεραπεία. Στους πιο απαιτητικούς ασθενείς αντί φροντίδας μας έδιναν Zanax για να κοιμόμαστε και να μην τους ζαλίζουμε.

Σίγουρα δεν φταίνε ούτε οι γιατροί, ούτε οι νοσηλευτές. Φυσικά δεν φταίνε και οι ασθενείς που αρρώστησαν (αν και υπάρχουν διαφορετικές απόψεις γι αυτό). Φταίει μάλλον η μαύρη μοίρα μας και οι πολιτικοί που διοικούν επί χρόνια την υγεία με πρώτο τους μέλημα να βολέψουν τα δικά τους παιδιά και γιατρούς χωρίς καμία αίσθηση ευθύνης.

Όπως είπε και ο Ρήγας στον Θούριο:
‘’Ως πότε παλικάρια, να ζούμε στα στενά,
μονάχοι σα λεοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιαις να κατοικουμε, να βλέπωμεν κλαδιά,
να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;
Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνοι, σκλαβιά και φυλακή’’ ( …και νοσοκομείο).

Takis Alevantis είπε...

Το έχουμε γράψει και αλλού, να το ξαναπούμε κι εδώ - μόνο με τον καθορισμό (μετρήσιμων) δεικτών της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας είναι δυνατόν να δούμε κάποια βελτίωση. Παρόμοια προβλήματα (σε μικρότερη έκταση βέβαια) υπάρχουν και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι' αυτό και το κεντρικό συμπέρασμα της διαβούλευσης που διοργάνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το μέλλον των υπηρεσιών υγείας στην Ευρώπη ήταν ακριβώς ότι χρειάζονται δείκτες ποιότητας. Παρόμοιο ήταν και το συμπερασμα παράλληλης διαβούλευσης για την μελλοντική Ευρωπαϊκή στρατηγική στον τομέα της υγείας.

Βέβαια πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η υγεία αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών και όχι κοινοτική, αλλά το γεγονός ότι έχουμε όλο και περισσότερους συνταξιούχους από την υπόλοιπη Ευρώπη που εγκαθίστανται στην Ελλάδα νομίζω ότι κάποια στιγμή θα μας θέσει ενώπιον των ευθυνών μας.

mtryfo είπε...

Καλημερα σας, χρόνια σας πολλά και συγχαρητήρια για τον τρόπο που προσεγγίζετε το λειτούργημά σας.
Σας παρακολουθώ ανελλιπώς και σας θαυμάζω.

paragrafos είπε...

Εκλεκτή, κυρία Μαριάννα,

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Με πολλή αγάπη

Αντιγόνη

s_pablo είπε...

Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά. Να χαίρεστε το πρώτο ήμισυ του ονόματος σας και για το υπόλοιπο επανερχόμαστε στις 9 Δεκέμβρη.

Συγχαρητήρια και για το μπλογκ. Σπάνια περίπτωση και ελπίζω να συνεχίσετε με περισσότερη θέρμη. Χρειαζόμαστε αξιόπιστες φωνές στο διαδίκτυο για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, όπως είναι η υγεία.

Marianna είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και την ενθάρρυνση!
@ s_pablo....
Το όνομα τελέιώνει στο Μαρία, το δεύτερο συνθετικό μπηκε εκ των υστέρων, ανήκει στις ονομασίες που δεν τυγχάνουν επίσημης αναγνώρισης.

Stavros P (isisdoros) είπε...

Αγαπητή Μαριάννα χρόνια σας πολλά.

Με εκτίμηση Σταύρος.

tassos georgakopoulos είπε...

Χρόνια σας πολλά!!
Ευχές για επιτυχία στα ονειρα σας

Α. Α. Τέρπος είπε...

Αγαπητή Μαριάννα

Συγχαρητήρια για τις εξαιρετικές προσεγγίσεις στα θέματά σου.

Συγχαρητήρια και για τις πολύ ακριβείς περιγραφές της σχέσης γιατρού-ασθενούς. Με απλά λόγια, δείχνεις όλη τη διάσταση του προβλήματος που έχουμε σαν λαός με τα θέματα υγείας.

Από τις εγκατεστημένες νοοτροπίες και αντιδράσεις μας, είτε σαν γιατροί είτε σαν ασθενείς (ή απλώς ως γηράσκοντες), αποκαλύπτεται το έλλειμμα παιδείας που έχουμε. Εξάλλου ούτε κοινωνική συνείδηση έχουμε και επομένως δεν μπορούμε να οργανωθούμε και να λειτουργήσουμε ως κοινωνία. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι δεν έχουμε σύστημα υγείας (και όχι μόνο). Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Όλοι μας φταίμε και το ξέρουμε. Είμαστε επιφανειακοί και δεν αντέχουμε τη μελέτη και τον ορθολογισμό. Όσο είμαστε καλά «Let it be». Όταν δεν είμαστε καλά, ψάχνουμε να βρούμε το κουμπί (και το πληρώνουμε όσο-όσο) που θα μας επαναφέρει στην προηγούμενη κατάσταση.

Παρακάτω προσθέτω μερικά σχόλια και πληροφορίες που μπορεί να είναι χρήσιμα στους αναγνώστες σου.

Στο post της 22 Μαρτίου αναφέρεσαι στην επιδημιολογία. Ίσως, θα είχε ενδιαφέρον σε κάποιο post να αναφερθείς και στα στοιχεία για το διαβήτη σε επίπεδο Ελληνικού πληθυσμού. Η σχέση συστήματος υγείας-πληθυσμού και η διαχείρισή της έχει εξίσου μεγάλη σημασία με τη σχέση και διαχείριση της σχέσης γιατρού-ασθενούς. Το θέτω αυτό το θέμα διότι γνωρίζω πόσο υστερούμε σε συλλογή στοιχείων (επιδημιολογικών, οικονομικών, αξιολόγησης υπηρεσιών υγείας κλπ.) σε σχέση με άλλες χώρες.

Μπορεί να έχει δίκιο ο αγαπητός Τάκης Αλεβαντής που λέει ότι οι δείκτες ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας θα συμβάλουν στη βελτίωση των υπηρεσιών υγείας αλλά για να διατυπωθούν οι δείκτες αυτοί χρειάζονται πρωτογενή στοιχεία τα οποία δεν έχουμε στην Ελλάδα. Επιπλέον, δεν έχουμε ούτε τις υποδομές αλλά ούτε και τη νοοτροπία για τη συλλογή πληροφοριών.

Χωρίς βασικές υποδομές δεν έχουμε πληροφορίες και χωρίς πληροφορίες δεν έχουμε οργάνωση και χωρίς οργάνωση δεν έχουμε «οικονομική» διαχείριση.

Επομένως, είναι τεράστια η απόσταση που πρέπει να διανυθεί προκειμένου να αποκτήσουμε δείκτες ποιότητας των υπηρεσιών και προκειμένου να οργανωθεί η αντιμετώπιση του διαβήτη σε εθνική κλίμακα.

Σε συνάντηση που έγινε στη Λισσαβόνα τον προηγούμενο μήνα, σχετικά με τη χάραξη νέου στρατηγικού πλαισίου για την υγεία στην ΕΕ (την οποία παρακολούθησα), τόσο οι επιστήμονες όσο και οι «κομισάριοι» της ΕΕ κατέληξαν ότι η συλλογή περισσότερων στοιχείων είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων για τη διαμόρφωση των στρατηγικών (http://www.acs.min-saude.pt/ACS/conteudos/Relacoes+Internacionais/Presidencia+Portuguesa+da+UE/hseapresentacoes.htm). Ειδικά δε για το διαβήτη, η διαμόρφωση εθνικών στρατηγικών, η δημιουργία βάσεων δεδομένων, η εξέλιξη των συστημάτων υγείας και η επικέντρωση στον πολίτη/ασθενή ήταν μεταξύ των προτεραιοτήτων που πρέπει να προωθηθούν άμεσα (http://www.acs.min-saude.pt/NR/rdonlyres/49DA7CA6-1357-4FF2-9E0A-F687AFCCCC14/9788/9h00bengoafeedbackgrupodiabetes.pdf).
Με εκτίμηση
Α.Α. ΤΕΡΠΟΣ
(ιατρός)

Marianna είπε...

@ α.α.τερπος.....

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια τα links και τις πολύ ουσιαστικές και σωστές παρατηρήσεις.
Να προσθέσω μια πληροφορία που επιβεβαιώνει το αληθές των όσων αναφέρονται στο σχόλιο.
Πριν από 6-7 χρόνια δόθηκε μεγάλο χρηματικό ποσό στο Εθνικό Κέντρο για τον Διαβήτη , το λεγόμενο ΕΚΚΕΔΙ, για την μηχανοργάνωση και δικτύωση όλων των διαβητολογικών ιατρείων της χώρας. Στόχος να υπάρξει επιτέλους, καταγραφή των ατόμων με διαβήτη, στη χώρα μας.Να ξέρουμε τελος πάντων πόσοι είναι αυτοί που έχουν διαβήτη.
Τοποθετήθηκαν οι υπολογιστές , έγινε η σύνδεση με κεντρική βάση, όπου θα πήγαιναν τα δεδομένα μόλις θα τα περνάγαμε, μας πήρε γύρω στους τρείς μήνες να δούμε πως θα διαφυλαχθεί το ιατρικό απόρρητο και τα προσωπικά δεδομένα, από την μιά και η αποφυγή διπλοεγραφής από την άλλη. Ως γνωστον οι περισσότεροι ασθενείς περιφέρονται από το ένα νοσοκομείο στο άλλο και συλλέγουν γνώμες.
Εγινε εκπαίδευση στο σύστημα και στη συνέχεια.... τίποτα.
Γιατί;
Τα δεδομένα που έπρεπε να περάσουμε για κάθε ασθενή ήταν τόσο πολλά και η κάρτα τόσο φορτωμένη, ώστε θα χρειαζόντουσταν τουλάχιστον δύο γραμματείς σε κάθε εξωτερικό ιατρείο. Εδώ δεν υπάρχει στα περισσότερα, ούτε μία. Για να γράψει όλα αυτά τα στοιχεία ο γιατρός θα έπρεπε για κάθε ασθενή να αφιερώσει γύρω στα 40'. Με τα βίας έχει 10, με βάση του πόσοι περιμένουν σε κάθε μερα ιατρειου.
Η υποστήριξη ήταν ανύπαρκτη και μετά από 3 χρόνια , η εταιρεία πληροφορικής, που είχε την εύθύνη, έκλεισε!
Οταν η διοίκηση του νοσοκομείου θέλει να πληροφορηθεί το πως δουλεύει το τμήμα, π.χ Διαβητολογικό,δεν ενδιαφέρεται για το είδος των παρεχομένων υπηρεσιών.
Δεν ρωτάνε :" τι κάνετε σε αυτό το τμήμα, και γιατι να έρθει κάποιος σε εσάς".
Η μόνη ερώτηση είναι " πόσους εξετάζετε την ημέρα και ποιά είναι η λίστα αναμονής."
Η οποιαδήποτε παροχή προς τους ασθενείς, οπως π.χ ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης, εκπαίδευση σε θέματα διατροφής κ.τ.λ αντιμετωπίζεται με μεγάλη καχυποψία του τύπου: " ποιοί νομίζουν ότι είναι αυτοί εκεί πέρα, τελος πάντων".

mosaic είπε...

το σύστημα υγείας μας είναι η πιο τρανή απόδειξη του πόσο λίγοι, κομπλεξικοί και αναποτελεσματικοί είμαστε σαν κοινωνία.

και φταίμε όλοι μας.

και φυσικά φταίνε και οι γιατροί.

ο καθένας ανάλογα με το πόσο ψηλά είναι το πόστο του.και σίγουρα οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

αλλά δε φταίνε μόνο αυτοί.

είπαμε:ανάλογα με τη θέση που έχει ο καθένας στην πυραμίδα.